که زیب عارضت از خط عنبرآگین باد

مصوری که تو را چین زلف مشکین داد

ز مشک زلف تو ما را سرشک خونین داد

فدای خامه صورت گری توان گشتن

گره گشایی کارم کسی تواند کرد

که تار زلف خم اندر تو را چین داد

من از دو زلف پراکنده تو حیرانم