گره گشایی کارم کسی تواند کرد

ز مشک زلف تو ما را سرشک خونین داد

فدای خامه صورت گری توان گشتن

که زیب عارضت از خط عنبرآگین باد

که تار زلف خم اندر تو را چین داد

من از دو زلف پراکنده تو حیرانم

که جمع دل شدگان را چگونه تسکین داد