داغی به دل از عارض رخشان تو دارد

هر غنچه که سر زد ز دم باد بهاری

مهری به لب از پسته خندان تو دارد

هر لاله نو رسته که بشکفت در این باغ

جمعیت خاطر ندهد دست کسی را

کاشفتگی از زلف پریشان تو دارد

هر لحظه محبت ز پی سیر خلایق