جمعیت خاطر ندهد دست کسی را

مهری به لب از پسته خندان تو دارد

هر لاله نو رسته که بشکفت در این باغ

داغی به دل از عارض رخشان تو دارد

کاشفتگی از زلف پریشان تو دارد

هر لحظه محبت ز پی سیر خلایق

سودازده ای بر سر میدان تو دارد