کاشفتگی از زلف پریشان تو دارد

هر لاله نو رسته که بشکفت در این باغ

داغی به دل از عارض رخشان تو دارد

جمعیت خاطر ندهد دست کسی را

هر لحظه محبت ز پی سیر خلایق

سودازده ای بر سر میدان تو دارد

هر سو که نظر می کنی آن منظر زیبا