آستین هم نتوان بر مژه پرنم زد

چشم بد دور که آن صف زده مژگان دراز

خنجری بر دل صد پاره ما محکم زد

خجلت عشق به حدی است که در مجلس دوست

اولین نقطه پرگار محبت ماییم

پس از آن کلک قضا دایره عالم زد

هر چه در جام تو ریزند فروغی می نوش