اشکم همه جا در پی آن سرو روان شد

هم قاصد جانان سبک از راه نماید

هم جان گران مایه به تن سخت گران شد

چشمم همه دم در ره آن ماه گهر ریخت

مقصود خود از خاک در کعبه نجستم

باید که به جان معتکف دیر مغان شد

تا دم زدم از معجزه پیر خرابات