باید که به جان معتکف دیر مغان شد

چشمم همه دم در ره آن ماه گهر ریخت

اشکم همه جا در پی آن سرو روان شد

مقصود خود از خاک در کعبه نجستم

تا دم زدم از معجزه پیر خرابات

صوفی به یقین آمد، زاهد به گمان شد

پیرانه سر آمد به کفم دامن طفلی