مقصود خود از خاک در کعبه نجستم

هم جان گران مایه به تن سخت گران شد

چشمم همه دم در ره آن ماه گهر ریخت

اشکم همه جا در پی آن سرو روان شد

باید که به جان معتکف دیر مغان شد

تا دم زدم از معجزه پیر خرابات

صوفی به یقین آمد، زاهد به گمان شد