تا دم زدم از معجزه پیر خرابات

اشکم همه جا در پی آن سرو روان شد

مقصود خود از خاک در کعبه نجستم

باید که به جان معتکف دیر مغان شد

صوفی به یقین آمد، زاهد به گمان شد

پیرانه سر آمد به کفم دامن طفلی

المنه الله که مرا بخت جوان شد