صوفی به یقین آمد، زاهد به گمان شد

مقصود خود از خاک در کعبه نجستم

باید که به جان معتکف دیر مغان شد

تا دم زدم از معجزه پیر خرابات

پیرانه سر آمد به کفم دامن طفلی

المنه الله که مرا بخت جوان شد

تا خاک نشین ره عشقیم فروغی