حال من داند غلامی کاو به جرم بندگی

هوشمندان را از این افسانه افسون کرده اند

جوی خون از چشم مردم می رود بی اختیار

بس که دل را در غمش سرچشمه خون کرده اند

خواجگانش از سرای خویش بیرون کرده اند

خلق را از لعل میگون تو مستی داده اند

عقل را از چشم فتان تو مفتون کرده اند