خواجگانش از سرای خویش بیرون کرده اند

جوی خون از چشم مردم می رود بی اختیار

بس که دل را در غمش سرچشمه خون کرده اند

حال من داند غلامی کاو به جرم بندگی

خلق را از لعل میگون تو مستی داده اند

عقل را از چشم فتان تو مفتون کرده اند

مرغ دل در سینه ام امشب فروغی می تپد