خلق را از لعل میگون تو مستی داده اند

بس که دل را در غمش سرچشمه خون کرده اند

حال من داند غلامی کاو به جرم بندگی

خواجگانش از سرای خویش بیرون کرده اند

عقل را از چشم فتان تو مفتون کرده اند

مرغ دل در سینه ام امشب فروغی می تپد

لشکر ترکان مگر قصد شبیخون کرده اند