تا مرا دیده بر آن نرگس بیمار افتاد

باز گردیده به رویم در گل زاری چند

دست همت به سر زلف بلندی زده ام

که به هر تار وی افتاده گرفتاری چند

هر سر مو شدم آماده آزاری چند

مست خواب سحر از بهر همین شد چشمش

که به گوشش نرسد ناله بیداری چند