بی پرده گشت راز من ای ماه خرگهی

سیمین بران که سخت تر از کوه آهنند

آنان که برده ساقی سرمست هوششان

از دستبرد فتنه ایام ایمنند

شد وقت آن که پرده ز رویت برافکنند

دل بستگان زلف تو آسوده از نجات

افتادگان دام تو فارغ ز گلشنند