چون به بام حسن می زند علم، ماه را پس پرده می برد

کز شمیم خود باد نوبهار، خاک مرده را زنده می کند

چون به روی خود پرده می کشد، روز روشنم تیره می شود

چون به زلف خود شانه می زند، خاطرم پراکنده می کند

چون به باغ ناز می نهد قدم، سرو را سرافکنده می کند

کاسه تهی هر چه باقی است، پر کننده اش دست ساقی است

ما در این گمان کانچه می کند، آسمان گردنده می کند