چون به زلف خود شانه می زند، خاطرم پراکنده می کند

گر در این چمن من به بوی یار، زندگی کنم بس عجب مدار

کز شمیم خود باد نوبهار، خاک مرده را زنده می کند

چون به روی خود پرده می کشد، روز روشنم تیره می شود

چون به بام حسن می زند علم، ماه را پس پرده می برد

چون به باغ ناز می نهد قدم، سرو را سرافکنده می کند

کاسه تهی هر چه باقی است، پر کننده اش دست ساقی است