گر در این چمن من به بوی یار، زندگی کنم بس عجب مدار

من به حال دل گریه می کنم، دل به کار من خنده می کند

هست مدتی کان شکر دهن، می دهد مرا ره در انجمن

من حکایت از رفته می کنم، او حدیث از آینده می کند

کز شمیم خود باد نوبهار، خاک مرده را زنده می کند

چون به روی خود پرده می کشد، روز روشنم تیره می شود

چون به زلف خود شانه می زند، خاطرم پراکنده می کند