من حکایت از رفته می کنم، او حدیث از آینده می کند

هر گه از درش خیمه می کنم، جامه می درم، نعره می زنم

من به حال دل گریه می کنم، دل به کار من خنده می کند

هست مدتی کان شکر دهن، می دهد مرا ره در انجمن

گر در این چمن من به بوی یار، زندگی کنم بس عجب مدار

کز شمیم خود باد نوبهار، خاک مرده را زنده می کند

چون به روی خود پرده می کشد، روز روشنم تیره می شود