هر گه از درش خیمه می کنم، جامه می درم، نعره می زنم

وان که می کند سیر صورتت، وصف آفریننده می کند

خوی ناخوشش می کشد مرا، روی مهوشش زنده می کند

یار نازنین هر چه می کند، جمله را خوشانده می کنند

من به حال دل گریه می کنم، دل به کار من خنده می کند

هست مدتی کان شکر دهن، می دهد مرا ره در انجمن

من حکایت از رفته می کنم، او حدیث از آینده می کند