هست مدتی کان شکر دهن، می دهد مرا ره در انجمن

یار نازنین هر چه می کند، جمله را خوشانده می کنند

هر گه از درش خیمه می کنم، جامه می درم، نعره می زنم

من به حال دل گریه می کنم، دل به کار من خنده می کند

من حکایت از رفته می کنم، او حدیث از آینده می کند

گر در این چمن من به بوی یار، زندگی کنم بس عجب مدار

کز شمیم خود باد نوبهار، خاک مرده را زنده می کند