من به حال دل گریه می کنم، دل به کار من خنده می کند

خوی ناخوشش می کشد مرا، روی مهوشش زنده می کند

یار نازنین هر چه می کند، جمله را خوشانده می کنند

هر گه از درش خیمه می کنم، جامه می درم، نعره می زنم

هست مدتی کان شکر دهن، می دهد مرا ره در انجمن

من حکایت از رفته می کنم، او حدیث از آینده می کند

گر در این چمن من به بوی یار، زندگی کنم بس عجب مدار