چون به باغ ناز می نهد قدم، سرو را سرافکنده می کند

چون به روی خود پرده می کشد، روز روشنم تیره می شود

چون به زلف خود شانه می زند، خاطرم پراکنده می کند

چون به بام حسن می زند علم، ماه را پس پرده می برد

کاسه تهی هر چه باقی است، پر کننده اش دست ساقی است

ما در این گمان کانچه می کند، آسمان گردنده می کند

گاه می دهد جام می به جم، گاه می زند پشت پا به غم