کاسه تهی هر چه باقی است، پر کننده اش دست ساقی است

چون به زلف خود شانه می زند، خاطرم پراکنده می کند

چون به بام حسن می زند علم، ماه را پس پرده می برد

چون به باغ ناز می نهد قدم، سرو را سرافکنده می کند

ما در این گمان کانچه می کند، آسمان گردنده می کند

گاه می دهد جام می به جم، گاه می زند پشت پا به غم

پیر می فروش از سر کرم، کارهای فرخنده می کند