که سرو بوستان پا در گل است از شرم رفتارش

جواب هر سلامم را دو صد دشنام می بخشند

غرض هر لحظه کامی می برم از فیض گفتارش

پی شمشاد قد ماهی، نماندم قوت رفتن

پرستش می کند جان فروغی آفتابی را

که ظلمت خانه دلها منور شد به انوارش