غرض هر لحظه کامی می برم از فیض گفتارش

دمادم تلخ می گوید دعا گویان دولت را

مکرر قند می ریزد لب لعل شکربارش

جواب هر سلامم را دو صد دشنام می بخشند

پی شمشاد قد ماهی، نماندم قوت رفتن

که سرو بوستان پا در گل است از شرم رفتارش

پرستش می کند جان فروغی آفتابی را