پرستش می کند جان فروغی آفتابی را

غرض هر لحظه کامی می برم از فیض گفتارش

پی شمشاد قد ماهی، نماندم قوت رفتن

که سرو بوستان پا در گل است از شرم رفتارش

که ظلمت خانه دلها منور شد به انوارش