پی شمشاد قد ماهی، نماندم قوت رفتن

مکرر قند می ریزد لب لعل شکربارش

جواب هر سلامم را دو صد دشنام می بخشند

غرض هر لحظه کامی می برم از فیض گفتارش

که سرو بوستان پا در گل است از شرم رفتارش

پرستش می کند جان فروغی آفتابی را

که ظلمت خانه دلها منور شد به انوارش