ز پرده گو به در آید که جان کنم به نثارش

مرا به صیدگهی می کشد کمند محبت

که خون شیر خورند آهوان شیر شکارش

اگر به داد جان ممکن است دیدن جانان

چگونه سرو روانی به فکر خون من افتد

که ریخت خون جهانی به خاک راه گذارش

دلی که می رود اندر قفای سلسله مویان