هم زخم ز شست تو شود مایه مرهم

برخیز پی جلوه که برداریم از خاک

از عکس رخت دامن آفاق گلستان

وز یاد لبت خاطر عشاق طربناک

هم زهر ز دست تو دهد نشه تریاک

با چشم تو آسوده ام از فتنه ایام

با خوی تو خوش فارغم از تندی افلاک