سنگ بر شیشه نه طارم مینا زده ام

در بر غمزه طفلی سپر انداخته ام

من که بر قلب جهان با تن تنها زده ام

ساقیم کرده چنان مست که هنگام سماع

با من ای زاهد گمراه مزن پنجه به جهل

که ز آه سحری بر صف اعدا زده ام

منم آن عاشق دیوانه که از غایت شوق