آهی کشم به یاد بناگوش او ز دل

کاین نشه را شنیده ام اما ندیده ام

گر بر ندارم از سر زلف تو دست شوق

عیبم مکن که تازه به دولت رسیده ام

هر نیمه شب که طالب صبح دمیده ام

افتادم از زبان که به دادم رسید دوست

رنجی کشیده ام که به گنجی رسیده ام