آب مژه بیدار نمی ساخت ز خوابم

سر سلسله اهل جنون کرد مرا عشق

تا برده ز دل سلسله موی تو تابم

گر چشم سیه مست تو تحریک نمی کرد

زان پیش که دوران شکند کشتی عمرم

ساقی فکند کاش به دریای شرابم

بر منظر ساقی نظر از شرم نکردم