از سر کوی جنون نعره زنان می آیم

آن که کرده ست خرابم، بکند تعمیرم

اگر آبم نزنی آتش خرمن سوزم

ور خموشم نکنی شعله عالم گیرم

کو سر زلف تو آماده کند زنجیرم

بخت برگشته من بین که به میدان امید

خم ابروی تو ننواخت به یک شمشیرم