کو سر زلف تو آماده کند زنجیرم

اگر آبم نزنی آتش خرمن سوزم

ور خموشم نکنی شعله عالم گیرم

از سر کوی جنون نعره زنان می آیم

بخت برگشته من بین که به میدان امید

خم ابروی تو ننواخت به یک شمشیرم

نرم خواهم دل سنگین تو را تا چه کند