چون مرا می کشی از چره برانداز نقاب

گریه با اثر و ناله بی تاثیرم

گر به عشق تو کنم دعوی دل سوختگی

می توان سوز مرا یافتن از تقریرم

تا خلایق همه دانند که بی تقصیرم

دوش با زلف بلند تو فروغی می گفت

دگری را به کمند آر که من نخجیرم