دوش با زلف بلند تو فروغی می گفت

می توان سوز مرا یافتن از تقریرم

چون مرا می کشی از چره برانداز نقاب

تا خلایق همه دانند که بی تقصیرم

دگری را به کمند آر که من نخجیرم