تا خلایق همه دانند که بی تقصیرم

گر به عشق تو کنم دعوی دل سوختگی

می توان سوز مرا یافتن از تقریرم

چون مرا می کشی از چره برانداز نقاب

دوش با زلف بلند تو فروغی می گفت

دگری را به کمند آر که من نخجیرم