یاد دهان تنگ تو هیچ نشد فرامشم

کاسه خون و جام می، فرق ز هم نکرده ام

بس که به دور نرگست باده نخورده، سر خوشم

گر چه به هیچ حالتی یاد نکرده ای مرا

تا که عیان ز پرده شد صورت نقش بند تو

رشک نگارخانه شد، روی به خون منقشم

دوش به قد دلکشت قصه سرو گفته ام