دوش به قد دلکشت قصه سرو گفته ام

یاد دهان تنگ تو هیچ نشد فرامشم

تا که عیان ز پرده شد صورت نقش بند تو

رشک نگارخانه شد، روی به خون منقشم

گفت که شرمسار شو از حرکات دلکشم

بس که شب وصال تو ناطقه لال می شود

با همه ذوق ساکنم، با همه شوق خامشم