بس که شب وصال تو ناطقه لال می شود

رشک نگارخانه شد، روی به خون منقشم

دوش به قد دلکشت قصه سرو گفته ام

گفت که شرمسار شو از حرکات دلکشم

با همه ذوق ساکنم، با همه شوق خامشم

بلعجبی نگر که من با همه لاف عاشقی

یار ندیده واله ام، می نچشیده بیهشم