رشک نگارخانه شد، روی به خون منقشم

گر چه به هیچ حالتی یاد نکرده ای مرا

یاد دهان تنگ تو هیچ نشد فرامشم

تا که عیان ز پرده شد صورت نقش بند تو

دوش به قد دلکشت قصه سرو گفته ام

گفت که شرمسار شو از حرکات دلکشم

بس که شب وصال تو ناطقه لال می شود