ز هر طرف به کمینم نشسته شیرانند

چنین که مست و خراب از پیاله دوشم

چنان زبانه کشید آتش تظلم من

که آب چشمه رحمت نکرد خاموشم

من از نهایت غفلت به خواب خرگوشم

فروغی از می گلگون سخن بگو ور نه

من آن دماغ ندارم که یاوه بنیوشم