هم کاسته درد تو فارغ نه مداوا

هم پیکر مطبوع تو روحی است مجسم

هم فتنه مردم شدی از نرگس پر فن

هم عقده به دلها زدی از سنبل پر خم

هم سوخته داغ تو آسوده ز مرهم

افراختی از قامت خود رایت خوبی

آویختی از طره خود ... پرچم