هم سوخته داغ تو آسوده ز مرهم

هم فتنه مردم شدی از نرگس پر فن

هم عقده به دلها زدی از سنبل پر خم

هم کاسته درد تو فارغ نه مداوا

افراختی از قامت خود رایت خوبی

آویختی از طره خود ... پرچم

بی رایحه سنبل مشکین تو هرگز