زان رو به خدنگ مژه ات دوخته ام چشم

تار سر زلف تو نیفتاد به چنگم

روی تو در آیینه جان عکس بینداخت

تا تخته تن پاک بگشت از همه رنگم

کابروی کمان دار تو دوزد به خدنگم

دستی که طمع دارم از آن ساغر صهبا

ترسم شکند شیشه امید به سنگم