دستی که طمع دارم از آن ساغر صهبا

تا تخته تن پاک بگشت از همه رنگم

زان رو به خدنگ مژه ات دوخته ام چشم

کابروی کمان دار تو دوزد به خدنگم

ترسم شکند شیشه امید به سنگم

فریاد که آن عمر شتابنده فروغی

گشت از ره بیداد ولیکن به درنگم