فریاد که آن عمر شتابنده فروغی

کابروی کمان دار تو دوزد به خدنگم

دستی که طمع دارم از آن ساغر صهبا

ترسم شکند شیشه امید به سنگم

گشت از ره بیداد ولیکن به درنگم