کابروی کمان دار تو دوزد به خدنگم

روی تو در آیینه جان عکس بینداخت

تا تخته تن پاک بگشت از همه رنگم

زان رو به خدنگ مژه ات دوخته ام چشم

دستی که طمع دارم از آن ساغر صهبا

ترسم شکند شیشه امید به سنگم

فریاد که آن عمر شتابنده فروغی